Τετάρτη 19 Ιανουαρίου 2011

Μεταξύ μας… Συζητάμε;

Έρευνες δείχνουν ότι οι περισσότεροι άνθρωποι συμφωνούν ότι χρειάζονται ασφάλεια ζωής. Ο λόγος που αναφέρεται συχνότερα ως η αιτία που δεν έχουν αγοράσει μέχρι σήμερα είναι ότι δεν έχουν προσεγγιστεί ποτέ από κανένα για να συζητήσουν για το θέμα και έτσι δηλώνουν άγνοια. Ούτε καν από ασφαλιστές!

Σαν επαγγελματία στην ασφαλιστική βιομηχανία αυτό με ανησυχεί. Σύμφωνα με πελάτες που έχω μιλήσει και οι οποίοι ενδιαφέρθηκαν για ασφάλεια ζωής είναι σίγουροι ότι υπάρχουν περισσότεροι ασφαλιστές στην αγορά παρά καταναλωτές. Το θέμα είναι όμως ότι ενώ υπάρχει αυτή η αντίληψη μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων δεν έχει ποτέ προσεγγιστεί για σκοπούς ασφάλισης.

Αν και με μια δόση υπερβολής είναι γεγονός ότι υπάρχουν αρκετοί ασφαλιστές και σίγουρα δεν είναι είδος προς εξαφάνιση. Τώρα, ο αριθμός αυτών που είναι πραγματικοί επαγγελματίες και οι οποίοι προσφέρουν τίμιες και συνετές συμβουλές είναι πολύ λιγότεροι και οφείλουμε να τους ξεχωρίζουμε από αυτούς που θυσιάζουν τον επαγγελματισμό για χάρη των πωλήσεων. (χωρίς να θέλουμε να πούμε ότι όσοι έχουν πολλές πώλησης δεν είναι σοβαρότατοι επαγγελματίες).

Μετά από περεταίρω συζήτηση τόσο με άτομα στην ασφαλιστική βιομηχανία αλλά και με καταναλωτές γενικότερα κατέληξα σε ένα ευρύτερο συμπέρασμα. Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι ασφαλιστές ή η ασφαλιστική βιομηχανία γενικότερα δεν κάνει τα αναγκαία για επιμόρφωση και διαφώτιση των καταναλωτών, αλλά μάλλον μια έλλειψη σοβαρότητας από τους ανθρώπους στο να μελετούν πιο προσεκτικά τα οικονομικά τους δεδομένα και τις πραγματικές τους οικονομικές ανάγκες. Είναι γεγονός εξάλλου ότι δεν μαθαίνουμε τα παιδιά μας να κάνουν ατομικό προϋπολογισμό ούτε και να κάνουν οικονομίες. Είναι επίσης σπανιότατο κάποιο παντρεμένο ζευγάρι να συζητά λεπτομερώς τις οικονομικές πτυχές της ζωής τους.

Στην επαγγελματική πλευρά είναι πολύ συχνά συνέταιροι σε επιχειρήσεις που έχουν πολύ λίγη επικοινωνία μεταξύ τους σχετικά με την καθημερινή οικονομική διαχείριση της επιχείρησης τους, πόσο μάλλον για μακροπρόθεσμο προγραμματισμό ή για την διαδοχή της επιχείρησης. Επιχειρήσεις που έχουν σε ισχύ σχέδιο δράσεις σε περίπτωση που συμβεί θάνατος σε ένα συνέταιρο ή σε ένα μεγαλομέτοχο, είναι η εξαίρεση παρά ο κανόνας. Έτσι, ζούμε σε μια κοινωνία που θέλει να χρησιμοποιήσει τα σύγχρονα οικονομικά εργαλεία όπως είναι και οι ασφαλιστικές καλύψεις, αλλά δεν έχουμε την κουλτούρα να τα χρησιμοποιούμε.

Εν συντομία, αυτό που υποστηρίζω είναι να αρχίσουμε να συζητάμε για θέματα ασφάλισης και πιο συγκεκριμένα για θέματα ασφάλισης ζωής μεταξύ μας και με άλλους. Δεν είναι απαραίτητο να αρχίσουμε να συζητάμε με κάποιο ασφαλιστή. Πρέπει πιθανώς να αρχίσουμε να συζητάμε με τον/την σύζυγο μας, με τον συνέταιρό μας. Γιατί θα έπρεπε να έχουμε ασφάλιση ζωής; Γιατί δεν πρέπει να έχουμε; Πιο ποσό είναι αρκετό; Εάν έχουμε ασφάλιση, έχουμε συζητήσει με το δικαιούχο το είδος της κάλυψης που έχουμε και γιατί; Εάν έχουμε και κάποιος από εμάς αποβιώσει, έχουμε συζητήσει τι πρέπει να κάνει αυτός που μένει πίσω;

Συζητώντας το θέμα της ασφάλισης δεν μπορεί παρά να μάθουμε περισσότερα και να κατανοήσουμε καλύτερα τόσο το τι ακριβώς είναι η ασφάλιση όσο και πια η πραγματική ανάγκη της.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου